Sunday, August 4, 2013

എന്റെ ലോകം എവിടെ!

പതിവുപോലെ ജയചന്ദ്രന്റെ ഒരു ജല്പനം എന്ന് കരുതിയാൽ മതി, പക്ഷേ എത്ര ആത്മാർഥമായാണു അത് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"എനിക്ക് ഇവിടെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽതന്നെ തന്നെ ജീവിക്കണം എന്ന്  ഭരണാധികാരികൾ നിർബന്ധം  പിടിക്കുന്നതിലാണ്"

"അതിന് സിംഗപ്പൂരിൽ നിൽക്കാൻ ആരും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ലോ, നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും തിരിച്ചു പോകാമല്ലോ..."

"പോകാം, അതിനു തന്നെയാണു വിചാരിച്ചതും. പക്ഷേ എന്താണു ഇപ്പോൾസംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഇത് എന്റേത് ഇത് എന്റേത് എന്ന് പറഞ്ഞ് വലിയവലിയ വേലികൾ കെട്ടിത്തിരിക്കുക. ഈ ലോകത്തുള്ള എല്ലാസ്ഥലങ്ങളും ആരുടേതെങ്കിലുമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു, ആത്യന്തികമായി അതിന് അർത്ഥമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും. പിന്നെ ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളുണ്ടാക്കി മത്സരിക്കുക. ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന മരങ്ങളും നദികളും കുളങ്ങളുമുള്ള എന്റെ നാട് കാണാനേയില്ല. പത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള  എന്റെ ഗ്രാമത്തിനെ ഇനി ഒരുക്കലും എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.  അതിലും എത്രയോ ഭേദമാണ് ഈ സിംഗപ്പൂര്!"

വളരെ ശബ്ദോന്മുഖമായിരുന്ന ചർച്ചാവേദി ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്  കൊടും നിശബ്ദതയിൽ. മിക്കവരും  ആത്മവിചിന്തനത്തിൽ.   
സ്വയം വരിക്കുന്ന ദാരിദ്ര്യം

ചുറ്റും അല്പത്വം നിരഞ്ഞുനില്ക്കുകയാണ്. എം. ടി. പെരുന്തച്ചനിലൂടെ പറഞ്ഞതുപോലെ. "ഏതെങ്കിലുമൊരു വിധത്തിൽ അല്പമൊന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ബ്രാഹ്മണ പിതൃത്വത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങളായി" എന്ന്.

അത്തരം ഒരു ലോകത്തും പ്രതീക്ഷയുടെ സ്ഫുരണമായി ചിലർ. സമ്പത്തിന്റെ നടുവിലും ഒരു മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാവതു മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു കൊണ്ട്. നമോവാകം.