ഇടതിന്റെ നിറം, വലതിന്റെയും

ഇടതിന്റെ നിറം, വലതിന്റെയും

(ബാദ്ധ്യതാ നിരാകരണം: നിഷ്പക്ഷ അഭിപ്രായ പ്രകടനം എന്നൊന്നില്ല എന്ന് ഏതാണ്ട്  അസന്നിഗ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ഏതൊരഭിപ്രായത്തെയും നിലവിലുള്ള ഏതെങ്കിലുമൊരു വികട രാഷ്ട്രീയക്രമത്തിൽ  കൊണ്ടുചെന്ന് കെട്ടിയിടുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹ്യാന്തരീക്ഷത്തിൽ ഈ കുറിപ്പിന്പ്ര ത്യകിച്ച് പ്രയോജനമോ പ്രസക്തിയോ ഇല്ല. എന്നാലും.) 

പരാജയപ്പെട്ട ഒരു സാമൂഹിക പരീക്ഷണമെന്ന് പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്ന കമ്യൂണിസത്തോടുചേർത്ത് തന്നെ "ഇടതു" ചിന്താഗതി അറിയപ്പെടണമോ എന്നതാണ്. "സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം" എന്ന ചിന്തയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ "എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരാണ്" എന്ന വിചാരം കമ്യൂണിസമില്ലാതെയും നിലനിൽക്കുന്നതല്ല? 

എന്ന് വിചാരിച്ച്, പൊതുവെ പാരമ്പര്യത്തിലും പൗരോഹിത്യക്രമങ്ങളിലും മാനുഷിക മാനുഷികവ്യതിയാനങ്ങളിലുമൂന്നിയതും എല്ലാ മനുഷ്യരും പ്രകൃതിനിയമങ്ങളാൽത്തന്നെ തുല്യരല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വലത് ചിന്താ പാരമ്പര്യത്തിലും തെറ്റൊന്നുമില്ല. അത് മറ്റൊരു ചിന്താ രീതി അത്ര മാത്രം. 

രണ്ടും അറ്റങ്ങളിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുമ്പോഴാണ് ഓരോന്നും എന്തിനുവേണ്ടിയാണോ നിലകൊള്ളുന്നത് അവയൊക്കെത്തന്നെ വിഴുങ്ങി ഏകാധിപധ്യ പ്രവണതകളിലേയ്ക്കും അതിക്രൂരമായ സ്വേച്ചാധിപത്യ നടപടികളിലേയ്ക്കും 

ശക്തമായ വലതുപക്ഷ വാദം അവസാനിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ അതിർത്തികളുടെയോ ഭാഷയുടെയോ പ്രത്യേക മതവിഭാഗത്തന്റെയോ പേരിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ദേശീയതയുടെ മറവിലുള്ള ഭരണകൂട ഭീകരത യിലായിരിക്കും. ക്രൂരമായ ഇടതു ഉദാഹരണങ്ങൾ എവോളം.  

ദേശീയത എന്റെ ആത്മീയ അഭയമല്ല, എന്നു തുടങ്ങുന്ന ടാഗോറിന്റെ വരികൾ ഇവിടെ വളരെ പ്രസക്തമാണ്...

Patriotism cannot be our final spiritual shelter; my refuge is humanity. I will not buy glass for the price of diamonds, and I will never allow patriotism to triumph over humanity as long as I live. 

ഇവിടെ

ആധി

ആധി

ഒരു അക്ഷരം മാറിപ്പോയി. ഇതെപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നു തീരുമോ എന്ന ആധിയിലാവണം  എപ്പോഴും കാഴ്ചക്കാർ എന്നതാവണം സംവിധായകൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.

പ്രണവിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ഭാവപ്രകടനങ്ങൾക്കോ തന്മയത്വമുള്ള കായിക മികവിനോ ആദിയുടെ ദുർബലമായ കഥയെയും നാടകീയമായ തിരക്കഥയെയും കവച്ചുവയ്ക്കാൻ  കഴിഞ്ഞില്ലെന്നത് വലിയൊരു മേന്മ തന്നെ. സിദ്ദിക്കിന്റെയും ലെനയുടെയും അച്ഛനമ്മമാർ ഒരു ഇരുപത് വർഷം മുൻപായിരുന്നെകിൽ സംസ്ഥാന അവാർഡ് കരസ്ഥമാക്കിയേനെ. ഭാവാദിപ്രകടനങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു പ്രത്യേക ജൂറി പരാമർശമെങ്കിലും. മേഘനാഥന്റെ മണിയണ്ണനും "ന്യൂജെൻ" സിനിമയിലേക്കുള്ള ദൂരം അതിവിദൂരമാണെന്ന് ശക്തിയുക്തം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അനുശ്രീയും ഷറഫുദ്ദീനും സ്വാഭാവിക അഭിനയ മികവിലൂടെ ആധി കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒട്ടും അഭിലഷണീയമല്ല. ഹാസ്യത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ മേമ്പൊടിയെങ്കിലും കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചത് സിനിമയുടെ ഒഴുക്കിന് ശരിക്കുമൊരു വിഘാതമാവുകയാണ്.

മൂന്ന് മണിക്കൂർ സിനിമാശാലയുടെ കൊടും തണുപ്പിൽ ചെലവഴിക്കാൻ ഒരു മടിയുമില്ലാത്തവർക്കായി ഒരുപാട് മനോഹര ദൃശ്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ശ്രീ മോഹൻലാൽ തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് സിനിമയെപ്പറ്റിയുള്ള ചില സത്യങ്ങൾ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചോരു  കരാറും ഇല്ലാത്തതുപോലെ ഇടയ്ക്കിടെ "കോൺഫിഡന്റ് ഗ്രൂപ്പ്; കോൺഫിഡന്റ് ഗ്രൂപ്പ്" എന്ന് പറയുകയും ഡോ. റോയിയെ ഒരു പാവയായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ വളരെ പ്രവചനാത്മകമായി പാട്ടുകളുണ്ടാവുക എന്നതിലധികം ഒരു സിനിമയിൽ നിന്ന് നാമെന്ത് പ്രതീക്ഷിക്കണം? ആന്റണി പെരുമ്പാവൂരും, എന്തിന് ജിത്തു ജോസഫും വരെ ജനം ആസ്വദിച്ചുകൊള്ളട്ടെ എന്ന ഔദാര്യത്തോടെ ദർശന സൗഭാഗ്യം സാധ്യമാക്കുന്നു. പ്രേം ചേട്ടൻ മാത്രം (ഉറങ്ങാതെ) പിടിച്ചിരുന്ന് "ഇതാ ഇനി മിഷൻ ഇമ്പോസ്സിബിളിലേതുപോലെ" എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പറയുകയും അതിനു നാലയലത്തെങ്ങുമെത്താത്ത ഭാവനാത്മകതയെയും സാക്ഷാത്കാരത്തെയും കണ്ട് നെടുവീർപ്പിടുകയും ചെയ്തു.

പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ഗുണവുമുണ്ടായില്ല എന്ന് പറയാനാകില്ല. "പൗകൗ" (Parkour) എന്നത് സൈനിക പ്രതിബന്ധ പരിശീലനത്തിൽ നിന്നും ഉരുത്തിഞ്ഞ ഒരു (obstacle training)  അഭ്യാസ വിദ്യയാണെന്നും (ഊർമി - 21 -ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജനിച്ചവർ ഈ കോപ്രായം അറിയാതിരിക്കുന്നത് നാണക്കേടാണ് ) അത് കേരളത്തിലുടനീളം പ്രചുര പ്രചാരം നേടിയ ഒരു വിനോദവൃത്തിയാണെന്നുമുള്ള സത്യം. വാട്സ്ആപ് സന്ദേശങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് കടക്കാരെ കുടുക്കുന്ന വിദ്യ ബാംഗ്ലൂരിൽ എന്നേ പ്രാവർത്തികമായിരിക്കുന്നു എന്നത്. ഗോൽക്കൊണ്ടാ ഫോർട്ട് ബാംഗ്ലൂർ സിറ്റിയുടെ പാർശ്വഗ്രാമമാണെന്നുള്ള ഭൂമിശാസ്ത്രവിജ്ഞാനം. ടെക് സപ്പോർട്ടിൽ ജോലിയിലിരിക്കെ പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടവർ, സാധാരണ, ഗോൾഫിൽ റിലാക്സ് ചെയ്യുന്ന പതിവ്...   അങ്ങനെ പലതും. 

ആദി  ഒരു മോശം സിനിമയല്ല. ആദി ഒരു നല്ല സിനിമയാണെന്ന് പറയാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ഒരു ഗവേഷണപ്രബന്ധത്തിനുള്ള വഴിയുള്ളതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഇതിലെ ഏറ്റവും മനോഹര നിമിഷങ്ങൾ (ഉമ ) മുപ്പത്തിയെട്ടുവർഷം മുൻപ് പുറത്തുവന്ന സിനിമാഗാനം അത്യന്താധുനിക സാമഗ്രികളോടെ (നജിമിന്റെ?) ശബ്ദലേഖനം ചെയ്‌തു കേൾക്കുന്നവയാകുമ്പോൾ.

പ്രണവ്. ഭാവി സിനിമകൾക്ക് ആശംസകൾ. ആവർത്തനവിരസവും ഭാവനാശഊന്യവുമായവയിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടുക. അച്ഛനായാലും അച്ഛൻറെ നിർമാണമായാലും അപ്പൂപ്പാന് ആനയുള്ള സംവിധായകനായാലും. അല്ലെങ്കിൽ സിനിമയിറങ്ങുന്നതിനു മുൻപെഴുതിച്ച "പ്രണവ് ഫാൻസ്‌ അസോസിയേഷൻ" എന്ന്ആദ്യം കാണിക്കുന്ന ബോർഡ് അകത്ത് വച്ച് പൂട്ടാൻ പുതിയ മുറി കെട്ടേണ്ടതായി വരും.

വിദൂര വിസ്മയങ്ങൾ

വിദൂര വിസ്മയം എന്ന വാക്ക് വളരെ അർത്ഥവത്താണ്. പൊതുവെ നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു. വിദൂരത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട്. 

വിദൂരം എന്ന വാക്ക് പലപ്പോഴും വളരേ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. വളരെ വളരെ. 

പ്രത്യേകിച്ചും കലാകാരന്മാരെപ്പറ്റിയാവുന്പോൾ. എഴുത്തുകാരെയും. 

പലപ്പോഴും വളരെ സന്തോഷമാണ് അത്തരത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം നേരിട്ട് കിട്ടിവരെ കാണാൻ. അവരൊപ്പം ഇടപഴകാനായാൽ അതിലും വലിയ സന്തോഷം. 

എന്നാവും നമ്മിൽ പലരും വിചാരിക്കുന്നത്. 

അത് തികച്ചും സത്യമല്ല. 

പത്തിൽ ഒൻപതും പതിരാണ്. സിനിമയിൽ കാണുന്ന മഹാമനസ്കരും ദാന ശീലരും ഏഴകളുടെ തോഴരുമായ ഇതിൽ പലതും ജീവിതത്തിൽ അന്പേ പരാജയങ്ങളാണ്. വാക്കിലൂടെ നാമറിയുന്ന ഹൃദയ വിശുദ്ധിയുടെ പര്യായങ്ങളൊക്കെ ചതുപ്പു നിലത്തേക്കാൾ ദുർഗന്ധമോഹമായ ചലം വഹിക്കുന്നവരാണ്. സഹ ജീവിയോട് യാതൊരു ദയയുമില്ലാത്ത അഹംഭാവികളും പൊങ്ങച്ചക്കാരുമായ ആർത്തിപ്പണ്ടാരങ്ങൾ. 

"ആ വിശുദ്ധമാം മുഗ്ദ്ധപുഷ്പ്പത്തെക്കണ്ടില്ലെങ്കിൽ" എന്ന് പല തവണ ചിന്തിക്കാനിടവരുത്തും വിധം. 

ആ പത്താമത്തെ നിറഞ്ഞ നെന്മണിയ്ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

വാഹുവലി

ഇന്ത്യൻ സിനിമാ രംഗത്തെ മഹാത്ഭുതം ബാഹുബലി ൨ ഈയടുത്താണ് കാണാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായത്.

ആയിരവും രണ്ടായിരവും കോടി വരുന്നതിൽ എന്തത്ഭുതം. ഒരത്ഭുതവുമില്ല. ഒരുകാലത്ത് "മ" പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും പിന്നെ അവയുടെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരങ്ങളുമല്ലേ ഏറ്റവും വലിയ വിനോദച്ചരക്കുകൾ. ഇപ്പോൾ ബാഹുബലിയും.

പക്ഷെ ഈ ലോകമായ ലോകം മുഴുവൻ ഇത് ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ മഹാത്ഭുതമാണ് എന്ന് കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്നതും ഇന്ത്യൻ ഗവൺമെന്റ് തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച സിനിമയായി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതും അല്പം കടന്ന കൈ തന്നെയല്ലേ! ആ സിനിമയിൽ നിന്ന് അതിന്റെ ദ്ര്യശ്യ വിസ്മയങ്ങളെ മാറ്റിയാൽ ഏഷ്യാനെറ്റിലെ ഒരു സാധാരണ സീരിയലിനപ്പുറം വരുമോ എന്നറിയില്ല. കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും ഏഷണിയും കുതികാൽ വെട്ടും. അവസാനമല്ല ആരംഭമാണത്രെ ബാഹുബലി. ശരിയാണ്, പുതിയ സിനിമകൾ എടുക്കാനിറങ്ങുന്നവർക്ക് ശരിക്കും ഒരു പാഠമാണ് ഇത്.

ടെക്‌നോളജി ഗംഭീരം. അഞ്ചു വര്ഷം മുന്പാണെങ്കിൽ വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട്, അനേകായിരം കംപ്യൂട്ടറുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം സാക്ഷാത്കരിക്കാവാവുമായിരുന്ന കംപ്യുട്ടർ ഗ്രാഫിക്സ് വിദ്യകൾ ഇപ്പോൾ സാധാരണമായിരിക്കുന്നു. അതിരില്ലാത്ത ദൃശ്യഭാവനമാത്രം കൈമുതലായുണ്ടായാൽ മതി.  അതി മനോഹരങ്ങളായ  ദൃശ്യങ്ങളെ കോർത്തിണക്കിയും കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ചും  ശബ്ദഘോഷങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അവതരിപ്പിച്ചും കണ്ണിനു കുളിമയേകുന്ന ഒരു മഹാത്ഭുതം വിരിപ്പിച്ച കംപ്യൂട്ടർ വിദഗ്‌ധരുടെയും അവർക്ക് മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നല്കിയവരുടെയും വിജയം. കാഴ്ച്ചയ്ക്കപ്പുറം ഒന്നുമില്ലാത്ത മായിക ലോകം.

സുധാകർ മംഗളോദയവും ജോയ്സിയും ചെയ്ത ധർമ്മവും ഇത് തന്നെ. സാധാരണക്കാരന്റെ സഹജമൃദുവാസനകളെ ഉപരിതലസ്പർശിയായി ഇക്കിളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് കടന്നുപോവുക.  ഇപ്പറഞ്ഞ എഴുത്തുകാരൊന്നും മോശക്കാരേ അല്ല, അങ്ങനെ വരുത്തിത്തത്തിനിരക്കാനല്ല എന്റെ ശ്രമവും. പക്ഷെ മലയാളത്തത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ എഴുത്തുകാരെ എടുത്താൽ ആഴ്ച തോറും ലക്ഷോപലഷം പേര് വായിച്ചു തള്ളിയ ഇവരുടെ സ്ഥാനം എവിടെയാണ്! ഇത്തരം എഴുത്തുകൾ വായനയിലൂടെ നൽകിയ സുഖം, ഇപ്പോൾ പ്രമുഖ ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങൾ പരന്പരകളിലൂടെ തരുന്ന സുഖം. അവയ്ക്കുള്ള അതെ സ്ഥാനമാണ് ബാഹുബലിക്കും ലഭിക്കേണ്ടത്.

ശ്രീ. അടൂർ, താങ്കളിപ്പോഴും ഏതോ മായാലോകത്താണെന്നു തോന്നുന്നു. എന്ത് വിഡ്ഢിയാണ് താങ്കൾ. രാജാവ് നഗ്നനാണ് എന്ന് പറയുന്നവരുടെ കഴുത്തരിഞ്ഞ് വയറുകീറി കുടൽ മാലയെടുക്കും. ഓർമ്മയിരിക്കട്ടെ, ഇനി ആവർത്തിക്കരുത്. പഴഞ്ചൻ.

മക്കൾക്ക് ടോം & ജെറി ഇപ്പോൾ കാണുകയേ വേണ്ട. പകരം ബാഹുബലിയുടെയും പുലിമുരുകന്റെയും തീം സോങ്ങുകൾ മാത്രം മതി. 

This week specials

"മോളേ, ഇന്നത്തെ പെർഫോർമൻസ് പൊതുവേ നന്നായിരുന്നെങ്കിലും ആ രണ്ടാമത്തെ സ്റെപ്പിൽ ..."

"അച്ഛാ... stop, stop..."

"എന്താ മോളേ..."

"What do you  know about ഭരത നാട്യം that you judge my performance..? "

"അത്... ഞാൻ..."

********

"മോളേ, നിന്റെ വയസ്സിൽ ഞാൻ..."

"അച്ഛാ,  wait, wait..."

"ങേ... എന്താ..."

"Its not my fault that you did not have money at my age. And its not my fault that you have money now that I am in this age. Then why are you..."

"..."

*****

അപരാജിത

സമര്‍പ്പണം : ഉമ

അരികിലതിമൃദൂ, പറന്നകലേ,യതി
ലധികമധുരമായ് നുകര്‍ന്നുവതോർമയിൽ
അറികമമസഖീ, നയിക്കുവതീ,യിവ
നെ,യഖില,മിതിലേ, തവം നിര്‍മലേ,മനം

വൃത്തം :അപരാജിതാ

Das Auto

Auto Bahn-ൽ യാത്ര ചെയ്തതു കൊണ്ടു ഒരു പ്രയോജനമുണ്ടായി.

ഇടയ്ക്കിടെ tvയിൽ ഒരു കാറിന്റെ പരസ്യത്തിനൊപ്പം Das Auto... Das Auto എന്ന്  എഴുതിക്കാണിക്കുന്നതെന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനായി.

അത് ഈ കാർ വിതരണക്കാരന്റെ പേരല്ല :-)

The Car എന്നതിന്റെ ജർമൻ രൂപമത്രേ!

:[)

വ്യാഴവട്ടം - സമർപ്പണം

സന്തോഷ്-ദിവ്യമാർക്ക് :

വാനോളമാ,യുയരുമീ,മദഘോഷമിന്നോ-
രായീരമാണ്ട് നിലനില്ക്കണമിപ്പൊഴെന്നാൽ
സ്വർല്ലോകമേ, ചൊരിയ, ദിവ്യവർഷാർച്ചനപ്പൂ-
വീ,ഭൂതലേ,യിവരിലാ,യതിഗൂഢമായീ!

(വസന്തതിലകം)

ഇവൻ മേഘരൂപൻ

ഇവൻ മേഘരൂപൻ

തളച്ചിടാനാവാത്ത വ്യക്തിത്വമായി, (മേഘമായി പാറിനടന്നവൻ എന്ന് പ്രകാശ് ബാരെ) തികച്ചും ഒരു കവിയായി ജീവിച്ച  പി.കുഞ്ഞിരാമൻ നായരുടെ ജീവിതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി പി. ബാലചന്ദ്രൻ കഥ തിരക്കഥ എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത  " ഇവൻ മേഘരൂപൻ" ഈ ആഴ്ച്ചയിൽ സിംഗപ്പൂരിൽ.

പുതുതലമുറ സിനിമകളുടെ വികൃതമായ തള്ളിച്ചയിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി, കഥകൾ പറയുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട രീതിയിൽ നിന്ന് കാണാവുന്ന സിനിമ.

എല്ലാവരും അഗ്രഗണ്യർ. ഓ എൻ വി, യേശുദാസ്, ശരത്ത്. ഒഎൻവി സാറിന്റെ, നഖക്ഷതങ്ങളിലും വൈശാലിയിലുമൊക്കെ കേട്ടുമറന്ന, കേട്ടിട്ടൊരുപാടുനാളായ, പ്രണയാദ്രമായ, പശ്ചാത്താപ വിവശമാ,യ ഈ അനുരാഗ വിലാപം മറക്കാനാവുമോ!

+++++

അനുരാഗിണീ നിനക്കടയാളമായ്ത്തന്ന
കനകാന്ഗുലീയം കളഞ്ഞുപോയോ

എവിടെയോ വച്ചു മറന്നൊരെൻ  മാണിക്യം
തിരയുന്ന നാഗമായലയുന്നു ഞാൻ

സുകൃതിനീ നിൻ പ്രേമ വല്ലരിയെന്തിനീ
വികൃതമാം മുൾമരത്തിൽ പടർന്നു

അപരാധി ഞാൻ നിന്നാത്മലാവണ്യത്തെ
അറിയാതെ നിന്നെ വെടിഞ്ഞവാൻ ഞാൻ

വഴിയോരപ്പൂക്കളിൽ ഇളവേൽക്കും വണ്ടിനെ
വരവേൽക്കാനേതഭിജാത പുഷ്പം

മധുരമാം നാദങ്ങൾ  കേൾക്കുമിടങ്ങളിൽ
മതിമറന്നെന്തിനോ പാഞ്ഞുപോയ്ഞാൻ

ഒരുവന പുഷ്പത്തിൽ മദകര സൗന്ദര്യം
ഒഴുകിവരുംവഴി ഞാൻ അലഞ്ഞു.

എവിടെ നീ സൌന്ദര്യ ദേവതേ നിന്നെ ഞാൻ
തിരയുകയാണീ അനന്തതയിൽ

++++

വഴിയോരപ്പൂക്കളിൽ ഇളവേൽക്കും വണ്ടിനെ 
വരവേൽക്കാനേതഭിജാത പുഷ്പം 

കവിത. അതിലും  വലുതൊന്നില്ല.

ഇവിടെ: http://www.youtube.com/watch?v=RC6UGvyRA7M

അണ്ണാ... ഹസ് രഹാ ഹെ...

(ഇതിന്റെ തലക്കെട്ട് എഴുതിയത് അണ്ണാ സമരം കൊടുംപിരി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്താണ്. പിന്നീട് ഇപ്പോഴാണ് അതിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുവരാനായത്)

പ്രവാസിയായിരിക്കുന്നതിന്റെ സുഖം ഇന്ത്യയെ ഇടം വലം നോക്കാതെ വിമര്‍ശിക്കാമെന്നു ള്ളതാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് മലയാളികളെ.

അടുത്തകാലത്ത് അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ ഒരു സുഹൃത്ത് നമ്മുടെ കള്‍ച്ചര്‍ ഷോക്ക് സഹിക്ക വയ്യാതെ തിരിച്ചു പോയത്രേ! പൊടിയന്റെ കടയില്‍ നിന്ന് ചായ കുടിച്ചിട്ട് 15%  ടിപ്പ് കൊടുത്തിട്ട്  വാങ്ങിയില്ലത്രേ!

അഴിമതിയെപ്പറ്റി ഘോര ഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്നതിൽ മുൻപതിയിലാണു എല്ലാവരും. പക്ഷേ സ്വന്തം കഥ ഇങ്ങനെ.

ഒരു സർടിഫിക്കറ്റ് വേണം, വില്ലേജ് ആപ്പീസിൽ നിന്ന്. പൊതുവേ കാല താമസം പിടിക്കും. വികസിത രാജ്യങ്ങളിലെ പോലെ കംപ്യുട്ടർ  ആയി വരുന്നതേയുള്ളൂ.

പക്ഷെ സമയം  എവിടെ! പ്രവാസി എന്ന  നിലയിൽ സമയമില്ലായ്മ ഒരു കൂടെപ്പിറപ്പാണ്. എന്തും അപ്പോൾ വേണം.

വില്ലേജ് ആപ്പീസർ മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, സർ  ഈ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്  പെട്ടെന്ന് തരാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാ ബുക്കുകളും പേപ്പറുകളും പരതി കഴിഞ്ഞു വേണം ഇത് തരാൻ. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് ഒരാഴ്ച്ച. ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു വരൂ, തരാം.

പ്രവാസി "അണ്ണായെ " എടുത്ത് പുറകിലത്തെ പോക്കറ്റിലേയ്ക്ക് വച്ചു. ഇനി അടുത്ത തവണ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില് ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷമുള്ള വാചക സമയത്ത് എടുത്ത് ഇന്ത്യയെ കുറ്റം പറയാം. ഇപ്പോൾ മുന്നിലത്തെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും "ഗാന്ധിയെ "എടുക്കാം...

അര മണിക്കൂറിൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തയ്യാർ.

പുറകിൽ  ഒരു ഇക്കിളി. അണ്ണാ ഹസാരെ ഹസ്  രഹാ ഹെ ...

എന്റെ ലോകം എവിടെ!

പതിവുപോലെ ജയചന്ദ്രന്റെ ഒരു ജല്പനം എന്ന് കരുതിയാൽ മതി, പക്ഷേ എത്ര ആത്മാർഥമായാണു അത് വിവരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"എനിക്ക് ഇവിടെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽതന്നെ തന്നെ ജീവിക്കണം എന്ന്  ഭരണാധികാരികൾ നിർബന്ധം  പിടിക്കുന്നതിലാണ്"

"അതിന് സിംഗപ്പൂരിൽ നിൽക്കാൻ ആരും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ലോ, നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും തിരിച്ചു പോകാമല്ലോ..."

"പോകാം, അതിനു തന്നെയാണു വിചാരിച്ചതും. പക്ഷേ എന്താണു ഇപ്പോൾസംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഇത് എന്റേത് ഇത് എന്റേത് എന്ന് പറഞ്ഞ് വലിയവലിയ വേലികൾ കെട്ടിത്തിരിക്കുക. ഈ ലോകത്തുള്ള എല്ലാസ്ഥലങ്ങളും ആരുടേതെങ്കിലുമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു, ആത്യന്തികമായി അതിന് അർത്ഥമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും. പിന്നെ ആ സ്ഥലങ്ങളിൽ കോണ്‍ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളുണ്ടാക്കി മത്സരിക്കുക. ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന മരങ്ങളും നദികളും കുളങ്ങളുമുള്ള എന്റെ നാട് കാണാനേയില്ല. പത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള  എന്റെ ഗ്രാമത്തിനെ ഇനി ഒരുക്കലും എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.  അതിലും എത്രയോ ഭേദമാണ് ഈ സിംഗപ്പൂര്!"

വളരെ ശബ്ദോന്മുഖമായിരുന്ന ചർച്ചാവേദി ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്  കൊടും നിശബ്ദതയിൽ. മിക്കവരും  ആത്മവിചിന്തനത്തിൽ.   

സ്വയം വരിക്കുന്ന ദാരിദ്ര്യം

ചുറ്റും അല്പത്വം നിരഞ്ഞുനില്ക്കുകയാണ്. എം. ടി. പെരുന്തച്ചനിലൂടെ പറഞ്ഞതുപോലെ. "ഏതെങ്കിലുമൊരു വിധത്തിൽ അല്പമൊന്ന് തെളിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ബ്രാഹ്മണ പിതൃത്വത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങളായി" എന്ന്.

അത്തരം ഒരു ലോകത്തും പ്രതീക്ഷയുടെ സ്ഫുരണമായി ചിലർ. സമ്പത്തിന്റെ നടുവിലും ഒരു മനുഷ്യന് ജീവിക്കാനാവതു മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു കൊണ്ട്. നമോവാകം.

മകൾ

"അച്.....ച്ഛാ. ക്യൂൻ അല്ലാ... ക്വീൻ..."

"ങ്ഹാ... ക്യൂൻ..." "എല്ലാം ഒന്നുതന്നെ മോളെ..."

"അയ്യോ..!  I am wasting my time!"

++++++++++++++++++++++++++++++++ തുടരും 

ഇത്ര വേഗം ഒരു വയസ്സ്

ശ്യാമനഭസ്സിലെ പൊന്മതി ബിംബമായ്

ചിന്മയരൂപയായ് വന്നവളേ 

നിന്നങ്കണത്തിലായാഭ പടർത്തുവാൻ 

താരസഹസ്രമുദിച്ചിടട്ടെ... 

കൈവളരുന്നതും കാൽ വളരുന്നതും 

കാണാനിരിക്കാം നിർന്നിമേഷം  

തങ്കപ്പദങ്ങൾ തൻ നൂപുര മന്ത്രങ്ങൾ 

എന്നെന്നുമായി നാം കാത്തിരിക്കാം 

ജീവിത പന്ഥാവിൽ സന്തതമായിയാ-

അശ്രാന്തമായ പരിശ്രമത്തിൽ 

അപരസുഖത്തിനായ് സ്വയമെരിയുന്നൊരു 

കുഞ്ഞുമണിദീപമായിടട്ടെ 

നേരിന്റെ നേർവഴി നീട്ടിയ നാളത്തിൽ 

നിർഭയം നിസ്തുലം നീ നടക്കേ 

നീരഭമഞ്ചലിൽ നിശ്ചലം നിർമലം 

നിന്റെ കാല്പാടുകൾ പിന്തുടരാം.

നിന്നങ്കണത്തിലായാഭ പടർത്തുവാൻ 

താരസഹസ്രമുദിച്ചിടട്ടെ. 

താരസഹസ്രമുദിച്ചിടട്ടെ. 

The Indianness on the go

A small, beautiful unusually calm African airport.
A short-haul, 4 digit flight number propeller plane is ready for boarding.
A short queue with a huge number of natives and few numbers of foreigners are on the process.
A big pile of carry-on trolley bags at the exit gate since they won't fit in the overhead compartments of the flight.
A sudden stop to the movement of the queue. 3 Indian business-look-alike men vehemently arguing with the security officer. It seems they cannot leave the bigger of their carry bags back!
A large group of people who left their baggage and the ones who are going to leave on, respecting social behaviour are ... Morons.

†*********
The same group of men, inside the airport winning over the security.
The group is now on air hostess trying to secure seats together - for a 40 minutes flight
The exit rows are popular because of the additional leg rooms.
The ones originally seats are being shoved out.
The natives with visual inferiority cannot stand hold on to the impeccable arrogance of the hyped Indian civilization

†**********
Where is the red cover of my dark blue covered passport...

നവംബര്‍ പതിനാറ്

നവംബര്‍ പതിനാറ് 

പാതിയിലെത്തുന്ന ജീവിത യാത്ര തന്‍ 

പാതയോരത്തില്‍ പടവിലായി 

പാവന കോമാളമോമാനേയീദിനം 

പാരിതില്‍ മോഹനമാക്കിടാം നാം 

ഓര്‍മതന്‍ പുസ്തക ശാലയിതിലായി 

ഓമനേയിന്നു നമുക്കിറങ്ങാം 

ഒന്നായ്‌ രചിച്ചോരീയനുരാഗരാഗങ്ങള്‍ 

ഒരുവട്ടം കൂടിയോന്നോര്‍ത്തെടുക്കാം 

മോഹന മാധുര്യ വാക്കുകളില്ലാത്ത 

മോഹങ്ങളില്ലാത്ത താളങ്ങളില്‍ 

വര്‍ണ്ണോജ്ജ്വലങ്ങളല്ലാത്തയാ വീഥികള്‍ 

നിന്‍ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോകും 

എങ്കിലുമെന്‍ പ്രിയേ നിന്‍ മിഴി സ്പര്‍ശത്താല്‍ 

വിരസമീയിതളുകള്‍ പുളകിതരാകവേ 

എന്‍ പ്രാണരക്തത്താല്‍ ചാലിച്ചെഴുതിയൊ-

രനുരാഗഗീതികളിന്നുകാണും

അതിലെന്റെയുള്ളിന്റെ ഉള്ളു നീ കാണും 

അതിലെന്റെയാത്മാവലിഞ്ഞതുകാണും

സര്‍വേശ സാന്നിദ്ധ്യ പൊന്‍കൃപയാലോടെ 

ഐശ്വര്യ സമ്പന്ന സംതൃപ്തയാമൊരു

ജന്മദിനത്തിന്റെയാശംസകള്‍!

അനിവാര്യ നിര്‍വാണമാ പൊന്‍ വഴിയതില്‍ 

ഒരുദിനം മുന്നേ ഞാന്‍ കാത്തു നില്കാം 

നമുക്കീ ജന്മമായ് പുനര്‍ജനിക്കാം...(2)

+++++

സ്വാതി അതിനു സംഗീതം നല്‍കി അനശ്വരമാക്കിയിരിക്കുന്നു, ഇവിടെ :
http://www.youtube.com/watch?v=xc_Gb7gvszY

:-)

ആശംസകള്‍, ഉമ:-) 

Dimond Necklace

"ലാല്‍ ജോസിന്റെ സംവിധാനം അല്ലേ മിനിമം ഗ്യാരന്റി ഉറപ്പാ..."
അത്ര പ്രതീക്ഷ ഇല്ലായിരുന്നു, എന്നാലും സിനിമ നന്നായി.
പൊതുവേ സുപ്പര്‍ സ്റാരുകളുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ തകര്‍ന്നു പോകുന്ന സംവിധായകന്റെ മനോധൈര്യക്കുറവ്  ഈ സിനിമയ്ക്കില്ല.


എടുത്ത് പറയാവുന്നത് പുതുമുഖങ്ങളുടെ അഭിനയ മികവും പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളുമാണ്. മലയാള സിനിമയുടെ ഭാവി തികച്ചും സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തോന്നും വിധത്തിലാണ് ഗൌതമി നായരും അനുശ്രീയും അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഫഹദ് ഫാസില്‍ വളരെ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ടു തന്നെ തന്മയത്വതില്‍ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. വളരെ ഇരുത്തം വന്ന നടിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സംവൃത അവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലെന്നപോലെ വളരെ ഗൌരവമേറിയ ഒരു ഭാഗം അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

പാട്ടുകളില്‍ ആദ്യത്തെ കൂത്താട്ടം ഒഴിച്ചാല്‍ ഈ വര്‍ഷത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച ചില ഗാനങ്ങളാവുമെന്നു സംശ യലേശമന്യേ പറയാം.  വിദ്യാസാഗരിന്റെ അമൂല്യമായ സംവിധാനത്തില്‍ എളിമയുടെ ഗോപുരത്തില്‍ നിന്ന് നജിം അര്‍ഷാദ് - അഭിരാമി അജയന്‍ പാടിയ പാട്ട് ശരിക്കും നമ്മെ തൊട്ടുണര്‍ത്തും. നിവാസ് എന്ന ശ്രീനിവാസ് ആദ്യമായി പാടിയതാണെന്ന് തോന്നാത്ത നിലാമലര്‍... പൊതുവേ പാട്ടുകാരിലെ പുതുമ പാട്ടിലും തെളിഞ്ഞുകാണാം.


സിനിമയെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ ഈയടുത്തകാലത്ത് "പുതിയ തലമുറ"കാണുന്നതരത്തിലുള്ള നിര്‍ഗളമായ പ്രവാഹമോ കല്ലുകടികളില്ലായ്മയോ ഇല്ലാത്ത സിനിമയാണിത്. അത്രത്തോളം വിശ്വസനീയമല്ല എന്ന് അര്‍ത്ഥത്തില്‍. എന്നാല്‍ അവിടവിടെയുള്ള ആ പ്രതീക്ഷയുടെ സ്ഫുരണങ്ങള്‍ ആര്‍ക്കും വിസ്മരിക്കാനാവില്ല. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥസ്നേഹം, പ്രണയത്തിന്റെ പല മുഖങ്ങള്‍ (ഭാര്യയുടെ, കാമുകിയുടെ, സുഹൃത്തിന്റെ) ഒരു രക്ഷകന്റെ തീവ്ര ശ്രമം അവസാന നിമിഷം വരെ മനുഷ്യ മനസ്സില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന നന്മ അങ്ങിനെ പലതും.


സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ കാണാം. കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ വലിയ നഷ്ടം വരാനില്ല. പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ മറക്കരുത്.

ഞാൻ ഗന്ധർവൻ

(ശ്രീ. ടോം മങ്ങാട്ടിന്റെ നിരന്തര ഭീഷണികള്‍ക്ക് വഴങ്ങി "ഇന്ദുലേഖയ്കായി" പദ്മരാജന്‍ അനുസ്മരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി എഴുതിയത്. - സര്‍, നന്ദി.)


അത് ഇവിടെ 

ഗുഡ്‌നൈറ്റ് ഫിലിംസിന്റെ ബാനറിൽ ആർ മോഹൻ നിർമിച്ച് 1991-ൽ പുറത്തുവന്നതാണ് പത്മരാജന്റെ അവസാന സിനിമാസംരംഭമായ ‘ഞാൻ ഗന്ധർവൻ’. കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം, സംവിധാനം എല്ലാം നിർവഹിച്ചിരിക്കുന്നത് പത്മരാജൻ.

(പത്തിരുപത് വർഷം മുൻപ് കണ്ട ഒരു സിനിമ. നാലുകെട്ടിലെ അപ്പുണ്ണിയെയും കാലത്തിലെ സേതുവിനേയുമൊക്കെ വഴിയിലെപ്പോഴോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ കാലത്തിന്റെ ഇരുമ്പുദണ്ഡ് ഗന്ധർവന്റെ ഓർമകളേയും തകർത്തുതരിപ്പണമാക്കിയിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നൊരു ആശങ്കയോടെയാണ് എഴുത്ത് തുടങ്ങിയയത്. പക്ഷേ, കാലത്തിന് പറിച്ചുമാറ്റാനാവാതെ കുറച്ചൊക്കെ പൂർവ്വാശ്രമങ്ങൾ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്! പത്മരാജൻ എന്ന ശക്തനായ കഥാകാരനെ ഓർക്കാനുള്ള ഇന്ദുലേഖയുടെ ഈ സംരംഭത്തിനെ എത്ര അഭിനന്ദിച്ചാലും മതിയാവില്ല.)

സമ്പന്നയെങ്കിലും നിഷ്‌കളങ്കയും സുന്ദരിയും യൗവനയുക്തയുമായ ഭാമ (സുപർണ) എന്ന യുവതിയിൽ ഒരു ഗന്ധർവൻ (നിതീഷ് ഭരദ്വാജ്) കുടിയേറുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ മധുരദിനങ്ങളിലൂടെ, ദുർഘടങ്ങളിലൂടെ അവർ മുന്നേറുന്നു. ഗന്ധർവൻ തന്റെ ഭൂമിയിലെ വാസം അവസാനിപ്പിച്ച് തിരിച്ചുപോകേണ്ടത് പെൺകൊടിയുടെ കന്യകാത്വം കവർന്നുകൊണ്ടാകണം. ഗന്ധർവലോകത്തെ നിയമങ്ങൾ തെറ്റിച്ച് മനുഷ്യനായി മാറി ഭാമയോടൊപ്പം ജീവിക്കാനാഗ്രഹിച്ച ഗന്ധർവൻ അതിനുകഴിയാതാകുമ്പോൾ കടുത്ത ശിക്ഷകൾ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ഭാമയുമായുള്ള ഓർമകളിൽ ജീവിക്കാൻ തയ്യാറാവുന്നു. എന്നാൽ ഭാമ, പ്രണയത്തിന്റെ മഹത്വം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്, ഗന്ധർവന്റെ ശിക്ഷകളുടെ കാഠിന്യം കുറയ്‌ക്കാനായി, ഗന്ധർവനു സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു.

പൊതുവേ പത്മരാജന്റെ സിനിമകൾക്കുള്ള നിഗൂഢതകളോ പ്രേക്ഷകർക്ക് അതിരുകളില്ലാതെ സങ്കല്പിച്ച് ആനന്ദിക്കാനുള്ള വകകളോ ഒന്നും പ്രത്യേകമായി ഇല്ല ഞാൻ ഗന്ധർവനൈൽ. (ക്ലാര എന്ന തുമ്പിയെ പത്മരാജന്‍ പോലുമുദ്ദേശിക്കാത്ത എന്തെല്ലാം വസ്ത്രങ്ങളാണ് നമ്മള്‍ ഉടുപ്പിച്ചത്!) എങ്കിലും ഈ സിനിമയിലൂടെയുള്ള യാത്ര നമ്മെ ശരിക്കും പിടിച്ചുലയ്‌ക്കും. വീക്ഷണങ്ങളെ വിവിധ വികാരപ്രയോഗങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കി പുതിയ കോണുകളിലൂടെ നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള അവസരം. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരു അലക്കുയന്ത്രത്തിൽ നിന്ന് പുത്തൻ ഉണർവോടെ പുറത്തുവരുന്ന അവസ്ഥ.

മനസ്സിനെ വികാരതീക്ഷ്‌ണമാക്കുന്ന ഒരുപാടു രംഗങ്ങള്‍. അവയെല്ലാം കോര്‍ത്തിണക്കി പ്രണയത്തില്‍ ചാലിച്ച് ആരുടെയും മനസ്സിളക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ അത്രയ്ക്ക് വിശ്വസനീയമായ ഒരു കള്ളക്കഥയും. പത്മരാജന്‍ എന്ന കഥാകാരന്റെ പ്രഭാവം എത്രത്തോളം ഉണ്ടെന്നുള്ളതിന്റെ തെളിവ് ഇനി എന്തുവേണം!

സിനിമ ഏറ്റവും പൂർണ്ണമായ ഒരു കലാരൂപമാണ്. പത്മരാജന്റെ വിരലടയാളം ഓരോ ഫ്രെയിമിലും പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന സിനിമയാണ് ഞാൻ ഗന്ധർവൻ. തുടക്കത്തിലെ 30 മിനിട്ട് ശ്രദ്ധിക്കുക. സംഭാഷണങ്ങൾ വളരെ വിരളം. എങ്കിലോ, ശരിക്കും ജിജ്ഞാസയോടെ ഇനിയെന്ത് എന്ന നിലയിൽ നമ്മെ പിടിച്ചിരുത്തുന്ന രീതിയിൽ മുന്നേറുന്ന സീക്വൻസുകൾ. സിനിമയിൽ അത്യധികം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരാളിനുപോലും, ക്യാമറയല്ല, മുന്നിൽ ജീവിതം തന്നെ കാണാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അത് സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം തന്നെയല്ലേ?

പ്രതിഭയുടെ മിന്നൽ പിണറുകൾ പലരീതിയിൽ പലയിടങ്ങളിലായി വീശുമ്പോൾ വികാരവിക്ഷോഭങ്ങളുടെ ഒരു ഇരുട്ടിന്റെ നനുത്ത തണുപ്പത്ത് ഗന്ധർവൻ ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ കോരിത്തരിക്കാത്തവരായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? ദൈവത്തിന്റെ കോപത്തിനിരയായി ചുട്ടുപഴുത്ത ലോഹരൂപങ്ങളെ പുണർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ തനിക്കു പൊള്ളില്ലെന്ന ഗന്ധർവന്റെ ആത്മഗതത്തിന്  “പക്ഷേ… എനിക്കു പൊള്ളും” എന്ന് നായിക മറുപടി കൊടുക്കുമ്പോൾ, തേങ്ങാത്ത, അതോർത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴത്തെപ്പറ്റി വീണ്ടും വീണ്ടും വീണ്ടുമാലോചിക്കാത്ത ഒരു സഹൃദയനെങ്കിലുമുണ്ടാവുമോ? 2011-ലെ എത്ര സിനിമകളിലെ രംഗങ്ങൾ നമ്മുടെയൊക്കെ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു..?

Nitish and Suparna

വൈശാലിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഗന്ധർവനിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ സുപർണ്ണ ഇരുത്തം വന്ന ഒരു നടിയായി മാറിയിരുന്നു. നിതീഷ് ഭരദ്വാജിന് അല്പം അതിഭാവുകത്വമുണ്ടെങ്കിലും പതിവുമുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനെന്ന നിലയിൽ ഗന്ധർവനായി പതിയാൻ കഴിഞ്ഞത് തികച്ചും ഗംഭീരമായിത്തന്നെ. (നായികാ നായകന്മാർ ഒരേ ഒരു വേഷം മാത്രമേ അവരവരുടെ ജിവിത കാലത്ത് സിനിമയിൽ ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ. അപ്പോൾ ആസ്വാദകരുടെ മനസ്സിലെ അനശ്വര ചിത്രമായി അവർക്ക് ലോകാവസാനം വരെ കഴിയാം!) ഫിലോമിനയുടെ അമ്മൂമ്മയും ഗണേഷ് കുമാറിന്റെ ദീപുവും നീതി പുലര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.

കൈതപ്രം എഴുതി യേശുദാസും ചിത്രയും ചേർന്നു പാടിയിരിക്കുന്ന പാട്ടുകൾ ഇക്കാലത്തും എക്കാലത്തും നമ്മുടെ ചുണ്ടുകളിലുണ്ടാവും. പാലപ്പൂവിനോടാണോ താലി ചോദിക്കേണ്ടതെന്ന് ചിലരൊക്കെ അന്നു പരിഹസിച്ചെങ്കിലും വയലാറിനു ശേഷം കൈതപ്രത്തിന്റെ നിലവാരത്തിൽ മലയാളത്തനിമ ഉണർത്താൻ കഴിവുള്ള ഒരു കവിയുണ്ടാകുമോ! ഗാന ഗന്ധർവന്റെയും ചിത്രയുടെയും ശബ്‌ദങ്ങളിലൂടെ അത് അനിർവചനീയ തലങ്ങളിലെത്തുന്നു. ദേവാങ്കണങ്ങൾ കൈയൊഴിഞ്ഞ താരകത്തിന്റെ വിഷാദവും സഖിയോടൊപ്പം ചേരാനുള്ള വ്യഗ്രതയും ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്ന ഗാനവും തികച്ചും ആസ്വാദ്യം തന്നെ.

ഇന്നത്തെ അളവുകോൽ വച്ച്, പത്മരാജന്റെ സിനിമകളിൽ വില്പനസാധ്യത ഏറ്റവും പ്രകടമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമെന്ന തോന്നലാണ് ഞാൻ ഗന്ധർവനുണ്ടാക്കുന്നത്. ഇന്നായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മൂമ്മ ചെറുമകളെ അണിയിക്കുന്ന ആ അരഞ്ഞാണത്തിന്റെയും കൊലുസിന്റേയും ധർമപിതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കാൻ എത്രയെത്രെ സ്വർണക്കടക്കാർ കാവൽ കിടന്നേനെ! സൂക്ഷ്‌മമാക്കാവുന്ന ചിലതൊക്കെ സ്ഥൂലീകരിക്കുന്നുണ്ട് പത്മരാജൻ. ശ്രീകൃഷ്ണപ്രതിഭയോടെ നിതീഷ് ഭരദ്വാജും എന്തിനും തയാറായി സുപർണ്ണയും കൂടെയുള്ളപ്പോള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റില്ല താനും. മരിച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജാക്കറ്റിൽ നിന്ന് മരണക്കുറിപ്പെടുക്കുമ്പോൾക്കൂടി ‘സുനീലാഗ്രകൊങ്കയെ ‘ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞുനോക്കുന്നത് പണ്ടേ പതിവുള്ളതാണല്ലോ. (ആദ്യകാല മലയാള കൃതികളിലെ ഭോഗാസക്തമായ കാമത്തെപ്പറ്റി ഓർക്കുക.)

കഥയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിലെ നാടകീയതയ്‌ക്കാവണം ചില അരോചകങ്ങളായി തോന്നിയ വസ്‌തുക്കളെയും രംഗങ്ങളെയും സൃഷ്‌ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. മുറച്ചെറുക്കന്റെ ബുള്ളറ്റിനെ തോല്പിക്കുന്നതിന് അതിമാനുഷികപരിവേഷം കൊടുക്കുന്നതിനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍, ഇത്രയും ‘ചുള്ളനായ’ ഗന്ധര്‍വന്റെ കൈയില്‍ അന്നത്തെ താരമായിരുന്ന RX 100 പോലെ എന്തെങ്കിലും ആവാമായിരുന്നു എന്നത് മറന്നു. മുട്ടയും മീനുമൊന്നും കൈകൊണ്ടു തൊടാത്ത ഗന്ധര്‍വന്‍ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന തവളയെ കീറിമുറിച്ച് ഹിംസയ്‌ക്കു തയാറാവുന്നതിന്റെ കാരണവും ഇതുതന്നെയായിരിക്കണം. സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ എണ്ണയില്‍ കുളിച്ച് പിന്നെയും പിന്നെയും അടിതെറ്റി വിഴുന്ന ദീപുവിനെക്കണ്ട് നേഴ്‌സറി കുട്ടികളെങ്കിലും ചിരിക്കാതിരിക്കില്ല. അങ്ങനെ ചില കരടുകള്‍.

കല കലയ്‌ക്കാണോ ജിവിതത്തിനാണോ സമൂഹത്തിനാണോ എന്നത് ഉല്‍പ്പത്തി മുതല്‍ തർക്കവിഷയമാണ്. എന്താണ് ഈ സിനിമയുടെ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത? ഈ സിനിമ കഴിഞ്ഞ് എത്ര കന്യകമാര്‍ ഗന്ധര്‍വന്മാരെ സ്വപ്നം കണ്ട് ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും! എത്ര പേര്‍ കടൽത്തീരരത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഗന്ധര്‍വ പ്രതിമ കിട്ടണേ എന്ന് മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടാവും! പുറത്ത് മഴ കോരിച്ചൊരിയുന്ന രാത്രിയുടെ തണുപ്പത്ത് ഗന്ധര്‍വ കാമുകന്‍ വന്നൊരു ചുടുചുംബനം നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും! അന്ധവിശ്വാസം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു എന്നൊരു ദുഷ്പേര് പത്മരാജനും കിട്ടികൂടായ്കയില്ല. ഭാഗ്യത്തിന് ഹിന്ദുത്വ പ്രതീകമായ ആ ഇളം മഞ്ഞ വെളിച്ചവും ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെ വള്ളുവനാടന്‍ ഭാഷയും ചേര്‍ന്നുള്ള ജയരാജന്‍ അടവുകള്‍ സിനിമയില്‍ അന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ശക്തമായ കഥാബീജം ഉണ്ടായിരുന്നാൽ എത്ര ശിഥിലമായ തന്തുക്കളിലൂടെയും മനസ്സിനെ ഉലയ്‌ക്കുന്ന ഒരു സൃഷ്ടിയുണ്ടാവുമെന്നതിന് ഉത്തമോദാഹരണമായി ഈ ചിത്രവും പ്രേക്ഷകമനസുകളിൽ ഒളിമങ്ങാതെ കിടക്കും.
  

തമിഴിലെ വിസ്മയങ്ങള്‍

എനിക്ക് ധനുഷിനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. ഒട്ടും. പ്രത്യേകിച്ച് "കൊലവരി"യുടെ കുപ്രസിദ്ധിയ്ക്ക്ക് ശേഷം.

"മയക്കം എന്ന" (மயக்கம் என்ன ) - Why this dizziness - എന്ന സിനിമ കാണുന്നതു വരെ. അത്ര പുതിയ സിനിമയൊന്നുമല്ല എങ്കിലും ഇപ്പോഴാണ്  കാണാന്‍ അവസരമായാത്.

അപ്പോഴാണ്‌ ശ്രീ. രജനി കാന്ത് അവര്‍കള്‍ക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലായത്.

ധനുഷും സഹോദരന്‍ സെല്‍വരാഘവനും ചേര്‍ന്ന്  ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം കണ്ടാല്‍  ഏതൊരാളും കുറച്ചൊന്നു ചിന്താവിവശ നാ/യാ വാതിരിക്കില്ല.

അത്രയ്ക്ക്ക് ഗംഭീരമായാണ് റിച്ച ഗംഗോപാധ്യായ എന്ന അധികമാരും അറിയാത്ത അമേരിക്കന്‍ സുന്ദരി ഈ ചിത്രത്തെ മനോഹരമാക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ഇത് ഒരു സ്ത്രീ യുടെ കഥയാണ്.

അവളുടെ വളരെ വ്യക്തതയുള്ള ചിന്തകള്‍, സുദൃഡമായ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍, വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത മൂല്യങ്ങള്‍, കടുകട്ടിയായ നിശ്ചയങ്ങള്‍. ഒപ്പം സ്ത്രൈണഭാവങ്ങള്‍ നിര്‍മലമാകാതിരിക്കാന്‍ അതും വേണ്ടുവോളം.

സെല്‍വ രാഘവന്റെ ചിന്തയ്ക്കും എഴുത്തിനും സംവിധാനത്തിനും നമസ്കാരം.

കാര്‍ത്തിക്‌ : "பின்னை ஏன்  அவன் கூடே சுத்தறேன்?"
(0 delay)
യാമിനി: "நான் அவன் கூடே சுத்தலையே"
(long pause)
കാര്‍ത്തിക്‌: "என் friend பாவம், நீ அவன் கூடயே இரி..."
(short pause)
യാമിനി: "அது சொல்லருத்கக் நீ ஆர்!"
****
"You are like me sister, Ok!"
(Short Pause)
                        - Gets bashed on the face
****

beautiful sequence of 2 minutes! 

പറഞ്ഞുവന്നത് ധനുഷിനെപ്പറ്റിയാണ്. തൊട്ടുപിന്നാലെയാണ് മറ്റൊരു സിനിമകൂടി വസന്തം  തുറന്നുവിട്ടത്. "ആടുകളം". ബെന്യാമന്റെ ആടുകാലത്തിനു ശേഷം "Aadukalam" അങ്ങനെ വായിക്കാന്‍ വിഷമം തോന്നുമെങ്കിലും സിനിമ തമിഴില്‍ കഴിഞ്ഞ കുറേ വര്‍ഷങ്ങളായി നടന്നുവരുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ ഉന്നതിയാണെന്ന് കരുതിയാല്‍ തെറ്റില്ല.   ധനുഷിന്റെ ദേശീയ  പുരസ്കാരം ഒട്ടും അപ്രതീക്ഷിതവുമല്ല. മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ അതി ലോലഭാവങ്ങള്‍ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി ഒരു ചെറിയ കഥയിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നത് ഇക്കാലത്ത് ഒരു സാധാരണ കാര്യമല്ല!

ശ്രീ. രാമലിംഗം ജി ക്ഷമിക്കുക, ഇന്റെര്‍നെറ്റിന്റെ ഈ മഹാലോകത്ത് ഈ സിനിമകള്‍ എവിടെ കണ്ടുപിടിക്കണമെന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ. :-)  

പുതിയ പേര്

"അച്ചാ, കിട്ടി, കിട്ടി!"

"എന്താ മോളെ?"


" ആ "യു"വില്‍ തുടങ്ങുന്ന പേര്! "

"ആണോ? എന്താ?"

"എനിക്ക് ക്രേസി ബോയ്സിനെ ഇഷ്ടമല്ല.., എന്നാലും...  ഇതാ പേര് "യൂനിസ്""


"..."